Δυο φωτογραφίες, δυο κτίρια, πολλές, πολλές μνήμες και... πολύ εγκατάλειψη

                                                                            

Γράφει η Ρίκη Ματαλλιωτάκη

Ο τόπος  από τον οποίο καταγόμαστε είναι το σημείο μηδέν στην καρδιά μας αφού όσο κι αν μας φαίνεται παράξενο καθορίζει και διαμορφώνει την μετέπειτα πορεία της ζωής μας.

 Όχι ακριβώς ο τόπος σαν τόπος δηλαδή αλλά οι μνήμες που κουβαλούμε από εκεί κι οι οποίες καρφώνονται σαν πρόκες στο μυαλό και δεν μπορεί κανείς να τις μετακομίσει με τίποτα, κανείς δεν έχει το δικαίωμα να τις μετακομίσει...μπορεί μερικές φορές να κοιμούνται, περιμένουν όμως και το ελαφρύτερο σκούντηγμα για να ξυπνήσουν και να σηκωθούν ολόρθες.

Σε ένα χωριό της Κρήτη το 1955

 

Πόσο αλλιώτικος είναι το τρόπος της ζωής μας σήμερα, και κατά συνέπεια πόσο διαφορετικά μας φαίνονται όλα αυτά που απεικονίζει η παρούσα φωτογραφία! Τα ασβεστωμένα μονόσπιτα έχουν αντικατασταθεί απο τις πολυκατοικίες και τα γκαράζ, τα καφενεία από τις καφετέριες, οι παρέες στο δρόμο από την παρέα μα και συνάμα από την μοναξιά του inernet. Η βαρυπενθούσα γυναίκα - όπως φαίνεται ξεκάθαρα από τη μαύρη φορεσιά και το κεφαλομάντηλο- απο τις "δεν βαριέσαι, δεν φέρνουν τα μαύρα κανένα πεθαμένο πίσω" Όλο το σκηνικό με δυο λόγια προκαλεί νοσταλγία σαν κάθε τι άλλο που έφυγε και δεν υπάρχει περίπτωση να γυρίσει ποτέ ξανά.

                                                                                                                                               Ρ.Μ.

Κάποτε σπίτι, σήμερα μουσείο El Greco στο Φόδελε -Εικόνες

Κείμενο-φωτογραφίες Ρίκη Ματαλλιωτάκη

Ούτως ή άλλως το Φόδελε είναι μια όαση πρασίνου... ένα απο τα λιγοστά ίσως χωριά της Κρήτης που διαθέτουν τόση χλωρίδα σε συνδυασμό με θάλασσα. Το σημείο ωστόσο που βρίσκεται το μουσείο που φιλοξενεί τα έργα  του μεγάλου ζωγράφου πατριώτη μας που δόξασε την Κρήτη πέρα ως πέρα, λες και ήθελε ο Θεός και το έφτιαξε!

Παλιό αρχοντικό σε χωριό του Ηρακλείου: Από αυτά που εγκαταλείπονται, ή αγοράζονται από ξένους σε τιμή εξευτελιστική- Εικόνες

Κείμενο -φωτογραφίες Ρίκη Ματαλλιωτάκη 

Η πλασματική ευμάρεια και ο πλούτος στον οποίο μας είχαν συνηθίσει προ κρίσης έφερε δυστυχώς το τραγικό φαινόμενο της εγκατάλειψης των χωριών μας απο νέους ανθρώπους με αποτέλεσμα τα σπίτια το ένα μετά το άλλο να ρημάζουν συθέμελα αφού οι ηλικιωμένοι που απέμεναν δεν είχαν ούτε την σωματική μα ούτε και την ψυχική δύναμη να τα διατηρήσουν...

Μια σπάνια φωτογραφία της Αγίας Γαλήνης την δεκαετία του 1950

 

Μια σπάνια φωτογραφία της Αγίας Γαλήνης την δεκαετία του 1950 που μοιάζει με πίνακα ζωγραφικής είχα την τύχη να ανακαλύψω στο ίντερνετ.  Κοιτάξτε την και πείτε μου, δεν μοιάζει αλήθεια με πίνακα ζωγραφικής το αλλοτινό ψαροχώρι που δυστυχώς κι αυτό , όπως και πολλά άλλα, είχαν την ατυχία να μην γλιτώσουν από το φυσικό προορισμό τους και να καταλήξουν τουριστικά θέρετρα;

                                                                                       Ρ.Μ. 

Μια "απογευματινή" σ' ένα χωριό του Ηρακλείου κάποτε…

 

Πως περνούσαν άραγε τις απογευματινές τους ώρες οι γυναίκες των χωριών της Κρήτης κάποτε; Η παρακάτω φωτογραφία  το δείχνει καθαρά:
'Ηρεμα, χαλαρά, μονιασμένα κι αγαπημένα σε μια κοινωνία που έχει πάψει προ πολλού να υπάρχει και τη θέσης της έχει πάρει το έγκλημα, ο δόλος, οι εμπρησμοί, με δυο λόγια τα πήρε όλα το πυρ το εξώτερον…και δεν μιλάμε και για διακόσια χρόνια πριν...

                                                                                                           Ρ.Μ.

Τσανάκ Λιμάνι επί Τουρκοκρατίας, Αγία Πελαγία σήμερα: Ένα από τα σημαντικότερα λιμάνια της Κρήτης κατά την Ενετική περίοδο.

Επιμέλεια κειμένου Ρίκη Ματαλλιωτάκη

Ήταν ένα από τα σημαντικότερα λιμάνια της Κρήτης κατά την Ενετική περίοδο. Από εδώ, κατά την εικοσαετή πολιορκία του Χάνδακα, τροφοδοτούνταν οι πολιορκούμενοι κάτοικοι του με τα είδη πρώτης ανάγκης.

Η Αγία Πελαγία στα τέλη της δεκαετίας του ’60

Και όμως, το έρημο ψαροχώρι που βλέπετε στην παρούσα φωτογραφία δεν είναι άλλο απο την σημερινή κοσμοπολίτικη Αγία Πελαγία του Δήμου Μαλεβιζίου στα τέλη της δεκαετίας του ’60. Τότε που ο κόλπος της Αγίας Πελαγίας δεν διέθετε παρά μονάχα μερικά καφενεία αποκλειστικά για τους ελάχιστους Ηρακλειώτες που έφταναν ως εκει για να κάνουν το μπάνιο τους.  Μόνο που απο τότε, όπως όλοι οι Κρητικοί γνωρίζουμε, έχουν αλλάξει πολλά, και ο μικρός κολπίσκος έγινε ένα απο τα κοσμικότερα μέρη της Κρήτης, επομένως την καθαρότητα και την απεραντοσύνη της μονάχα μέσα απο ασπρόμαυρες φωτογραφίες μπορούμε να την απολαμβάνουμε πλέον.

                                                                                  Ρ.Μ.

Δροσιά σήμερα, Γενί Γκαβέ, δηλαδή Νέο Καφενείο, κάποτε

Γράφει η Ρίκη Ματαλλιωτάκη

Η Δροσιά όπως ονομάζεται πλέον, ένα χωριό του δήμου Μυλοποτάμου, της περιφερειακής ενότητα Ρεθύμνης, μπορεί να είναι σήμερα ένα σχεδόν εγκαταλελειμμένο χωριό με μόλις 40 κατοίκους- σύμφωνα με την απογραφή του2011, κάποτε όμως γνώρισε δόξες και δόξες!

Καβροχώρι ή Γαβαλοχώρι: Ένα από τα πιο παλιά χωριά της Κρήτης.

Επιμέλεια κειμένου Ρίκη Ματαλλιωτάκη

Το όνομα Γαβαλοχώρι δόθηκε στο χωριό όταν ιδρύθηκε επειδή έλεγαν ότι ο πρώτος κάτοικος του χωριού ονομαζόταν Γαβαλάς. Μια άλλη άποψη πάλι υποστηρίζει ότι το όνομα Καβροχώρι προέρχεται από το πρώτο κάτοικο του χωριού που λεγόταν Καβρός

Ο Κρουσώνας δεν έχει μόνο μαύρο χρώμα

 

Γράφει η Ρίκη Ματαλλιωτάκη

Τον Κρουσώνα τον γνωρίσαμε με το μαύρο του χρώμα ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ, όπως όλα γύρω μας όμως έτσι και το κεφαλοχώρι αυτό δεν έχει μόνο μαύρο αλλά και άσπρο χρώμα , άρα δεν μπορείς με τίποτα να το συνδέσεις αποκλειστικά με τους Σουμπερίτες που το στιγμάτισαν, και οι λόγοι δεν είναι ένας αλλά πολλοί. 

Χωριό μου... χωριουδάκι μου...

Γράφει η Ρίκη Ματαλλιωτάκη

Ένα φωτογραφικό οδοιπορικό, και όχι μόνο, στον τόπο της καρδιάς μου, στην Νύβριτο, το χωριό του πατέρα μου!