Δυο φωτογραφίες, δυο κτίρια, πολλές, πολλές μνήμες και... πολύ εγκατάλειψη

                                                                            

Γράφει η Ρίκη Ματαλλιωτάκη

Ο τόπος  από τον οποίο καταγόμαστε είναι το σημείο μηδέν στην καρδιά μας αφού όσο κι αν μας φαίνεται παράξενο καθορίζει και διαμορφώνει την μετέπειτα πορεία της ζωής μας.

 Όχι ακριβώς ο τόπος σαν τόπος δηλαδή αλλά οι μνήμες που κουβαλούμε από εκεί κι οι οποίες καρφώνονται σαν πρόκες στο μυαλό και δεν μπορεί κανείς να τις μετακομίσει με τίποτα, κανείς δεν έχει το δικαίωμα να τις μετακομίσει...μπορεί μερικές φορές να κοιμούνται, περιμένουν όμως και το ελαφρύτερο σκούντηγμα για να ξυπνήσουν και να σηκωθούν ολόρθες.

Θέρος, τρύγος, πόλεμος... κάποτε.

 

Μια παλιά, κιτρινισμένη και θαμπή, φωτογραφία-δεν ήταν κι ότι το καλύτερο οι φωτογραφικές μηχανές τότε-μας φέρνει στο μυαλό μέρες που τέτοια εποχή 

 τα πάντα γύρω μας  μύριζαν μούστο και αλουσά αντίθετα από το σήμερα που ο τρύγος στα χωριά μας κατέληξε σπάνιο φαινόμενο. Η φωτογραφία είναι τραβηγμένη στο χωριό Δαφνές γύρω στο 1980-85 οπότε ας ας θυμηθούμε κι εμείς πως το χωριό Δαφνές ανήκε κάποτε στο Μαλεβίζι, ήταν μάλιστα και μεγαλοχώρι, και όχι στον Δήμο Ηρακλείου που ανήκει σήμερα.

Ρ.Μ.